Interviews

‘De maandagavond was altijd een bijzonder moment, dan valt ineens alle stress van je af’

 

Ze zijn mede verantwoordelijk voor het grote succes van het Pinkstertoernooi. Van de zestig jaar dat het toernooi nu bestaat hebben Nellie van Sambeek en Nelly Peters samen meer dan veertig jaar lang heel wat vrije uurtjes in de organisatie van het toernooi gestoken. Samen blikken ze terug op een intensieve, soms zware, maar vooral mooie en onvergetelijke tijd.


Zonder dat het enige moeite kost, haalt Nellie van Sambeek het moment terug dat ze werd gevraagd om het Pinkstertoernooi mee te gaan organiseren. “Dat was in 1969. De eerste paar jaren was ik de tweede secretaresse. Ik ondersteunde Louis van Loosbroek. Daarna nam ik het van hem over en deze taak heb ik tot 1998 vervuld.” Nelly Peters nam toen het stokje van haar over en ontpopte zich - tot ze er in 2012 mee stopte - tot één van de gezichten van het Pinkstertoernooi. “In Nelly had ik echt een hele goede opvolgster”, complimenteert Van Sambeek haar naamgenoot. “Ik had vanaf het begin heel veel vertrouwen in haar.” Peters kan zich die periode ook nog goed herinneren. “In het begin had ik veel contact met Nellie. We belden regelmatig. Ik wilde toch telkens even de bevestiging dat ik het goed deed.”


Van Sambeek en Peters vervulden beiden deels dezelfde functie binnen de organisatie van het Pinkstertoernooi, maar pakten het beiden toch ieder op hun eigen manier aan. “Sowieso hebben we het natuurlijk over een lange tijdsperiode waarin veel veranderd is in bijvoorbeeld de communicatie”, stelt Peters. Zo werkte Van Sambeek nog in de tijd dat alles ‘met de hand’ gebeurde. Ik heb heel wat gekopieerd en per post verstuurd. Er was nog niets digitaal. Ik was tegelijkertijd ook secretaresse van volleybalvereniging Activia en ik heb, zeker weten, een fiets versleten aan het rondbrengen van alle verenigingspost in het dorp.”


In de tijd dat Van Sambeek secretaresse van het toernooi was, werkte de organisatie nog met zogenaamde correspondenten. “Die regelden de teams voor het toernooi. Daar heb ik eigenlijk nooit iets mee te maken gehad”, vertelt Van Sambeek. Dat was voor Peters wel anders. “Ik heb jarenlang ook alle teams geregeld en de contacten met hen onderhouden. Daarmee heb ik veel werk naar me toegetrokken”, beseft Peters. Ook onderhield ze alle contacten met de scheidsrechters en nam ze het regelen van de sponsoring op zich. “Vooral heel veel bellen, bellen, bellen, dat was wat ik deed. En zorgen dat alles goed op papier staat en het overzicht behouden blijft.”


Van Sambeek droeg in 1998 haar secretaressetaken over aan Peters, maar bleef tot 2010 nog zeer actief verbonden aan het toernooi. “Ik heb tot dat jaar altijd op de jurywagen gezeten. Dat was flink aanpoten en ik had tijdens het toernooi ook nooit echt de rust om eens ontspannen een wedstrijd te gaan kijken.”


Over het mooiste moment van het toernooi zijn beide vrouwen het unaniem eens. “Dat is toch echt de maandagavond. Dat is altijd een bijzonder moment want dan valt ineens alle stress van je af”, heeft Van Sambeek altijd ervaren. Peters kan dit alleen maar beamen. “Samen met de organisatie en alle vrijwilligers deel je dan
met elkaar dat je weer zo iets ongelooflijks hebt gepresteerd. Dat is mooi om mee te maken.” Peters en van Sambeek waren jarenlang iedere dag op het toernooiterrein te vinden. “En je bent continu bezig. Wie het toernooi uiteindelijk had gewonnen? Dat ging vaak compleet aan mij voorbij”, aldus Peters. Bij de Pinksterfeesten ‘s avonds zag je haar niet vaak. “Ik wilde toch graag fit zijn de volgende ochtend.” Ook van Sambeek was altijd ‘s ochtends vroeg weer present. “Maar ik heb ook absoluut weleens flink doorgehaald ‘s avonds bij het feest. Dan zat ik de volgende dag met een ‘houten kop’ op de jurywagen.”

 

Het tweetal heeft altijd veel voldoening gehad van het werk dat ze voor het Pinkstertoernooi hebben verzet. Peters: “Het is heel intensief en ook echt niet altijd het leukste werk. Maar het gaf veel voldoening en ook waardering. En al die contacten met heel veel verschillende mensen: daar deed ik het voor.” 

 

Ook de contacten met de buitenlandse gasten hebben Van Sambeek en Peters als heel waardevol ervaren. Peters: “Toen de Pinksterfeesten nog niet zo groot waren, organiseerden we altijd een avond voor de buitenlandse gasten. Dat waren zo’n mooie en onvergetelijke avonden. Daar denk ik nog heel graag aan terug. Dat was echt genieten.”