Interviews

Internationals Elke Wijnhoven en Richard Schuil:

‘Als het even kan, komen we zeker kijken’

 

Zij is libero bij de Nederlandse selectie van Avital Selinger. Hij reist met Reinder Nummerdor als Nederlands beste beachvolleyballduo de wereld over. En samen vormen ze een paar dat volgend jaar in het huwelijksbootje stapt: Elke Wijnhoven en Richard Schuil. “Als  het in onze planning past, komen we zeker kijken bij het Pinkstertoernooi.”

Elke en Richard 1Elke Wijnhoven uit Beers is jarenlang vaste keus geweest voor de liberopositie van het nationale team. Maar vorig jaar is ze – na een jaar Martinus Amstelveen - toch weer naar Italië vertrokken om daar te gaan spelen bij Pesaro dat uitkomt op het hoogste Italiaanse niveau: een van ’s werelds sterkste competities. “In de aanloop naar de Olympische Spelen moet je als selectiespeler in de Nederlandse competitie spelen, maar ik wilde me verder ontwikkelen in Italië, dus heb ik de kwalificatie voor de Spelen laten schieten”, legt Wijnhoven uit. Na de Spelen - waar Nederland zich overigens niet voor heeft geplaatst - verkassen veel selectiespeelsters weer naar clubs in het buitenland, waar het niveau vaak hoger ligt dan in Nederland. Bondscoach Avital Selinger heeft Wijnhoven nu ook weer aan zijn selectie toegevoegd.

De 27-jarige Beerse voelt zich goed thuis in Italië. Ze speelde eerder al bij Vicenza, Forli en Tortoli en maakte tussendoor voor twee jaar een uitstapje naar het Duitse Ulm. “Ik heb het hier bij Pesaro goed naar mijn zin. Het is een heerlijke stad aan de zee en ik speel bij een leuke club.”

De laatste keer dat de getalenteerde libero heeft meegedaan aan het Pinkstertoernooi was in 1999. Ze speelde toen bij Activia, dat toen in de eerste divisie speelde. “Toen ik in 2001 bij de nationale selectie ging spelen, kon ik niet meer meedoen aan het Pinkstertoernooi. De bondscoach wil niet dat we onnodige risico’s nemen.” Maar dit betekende voor Wijnhoven niet dat ze wegbleef bij het toernooi. “Als het in mijn planning past, kom ik naar Sinttunnis om te kijken. Ik vind het er altijd supergezellig en ken veel mensen omdat ik uit Beers kom en bij Activia heb gevolleybald.”

Ook twee jaar geleden, toen het toernooi voor het laatst achter  De Remmensberg werd georganiseerd, was Wijnhoven nog als toeschouwer van de partij. “Vorig jaar kon ik niet komen, dus ik heb de nieuwe locatie nog niet meegemaakt. Ik kan me eerlijk gezegd ook nog niet voorstellen dat het Pinkstertoernooi op een andere plek wordt gehouden. Lijkt me heel raar.”

Richard Schuil heeft als zaalvolleyballer drie keer meegedaan aan de Olympische Spelen. Hij behoort tot de gouden generatie die in 1996 Olympisch kampioen werd in Atlanta. Na de Spelen in Athene in 2004 besloot hij een punt achter zijn volleybalcarrière in de zaal te zetten. “Ik was toe aan een nieuwe uitdaging.” Die vond de 35-jarige volleyballer: samen met maatje Reinder Nummerdor stortte hij zich in het beachvolleyballcircuit. En met succes: het duo staat momenteel vierde op de wereldranglijst en heeft al een ticket naar de Olympische Spelen in Beijing op zak. “We vormen samen een goed team omdat onze karakters goed bij elkaar passen en omdat onze individuele kwaliteiten op elkaar aansluiten. Reinder is een sterke verdediger en ik neem de blokkering vaak voor mijn rekening.” Schuil is dol op het spelletje in het zand. “Je bent veel buiten en vaak is het mooi weer. De sfeer van het beachvolleyball is geweldig.”

Het tweetal traint in de winter voornamelijk in Amsterdam en Den Haag. Van maart tot september wordt deelgenomen aan toernooien in Australië en Europa. “Maar omdat in augustus de Spelen voor de deur staan, laten we er dit jaar een paar schieten om ons rustig te kunnen voorbereiden. We zijn zeker van plan een medaille te pakken in Beijing, al zal dat wel een zware klus worden.”

Schuil speelde voor zijn switch naar het beachvolleyball acht jaar in Italië, daarvoor twee seizoenen in België en dáárvoor bij Dynamo. In die periode was hij met de ploeg uit Apeldoorn ook altijd op het Pinkstertoernooi te vinden. “Tja, als ik aan het Pinkstertoernooi denk, dan denk ik eerst aan het feest, pas daarna aan het volleybal”, lacht de van oorsprong Leeuwardenaar. “Maar natuurlijk kwamen we óók om te volleyballen. Ik vind het echt een leuk toernooi.”

Twee jaar geleden waren Schuil en Nummerdor van de partij bij het beachtoernooi in Sint Anthonis, maar door een blessure moest het duo toen voortijdig afhaken. Vorig jaar konden ze er niet bij zijn vanwege een toernooi in het buitenland. Ook dit jaar is deelname niet mogelijk. “We zijn op Pinksterzondag nog in Praag voor een toernooi. Maar op Tweede Pinksterdag komen we waarschijnlijk naar Nederland en de kans is groot dat Elke en ik dan ook even naar het Pinkstertoernooi komen kijken. Leuk om weer wat oude bekenden te zien!”

Activia en DSV: samen goed voor meer dan vijfhonderd vrijwilligers

Bergen werk worden er verzet in de voorbereiding naar, tijdens en na afloop van het Pinkster- toernooi. En daar zijn veel vrijwilligers voor nodig. Activia en DSV zorgen samen voor zo’n 500 paar handen die flink uit de mouwen worden gestoken.

DSV en Activia 1‘We gaan het samen doen’: dat was het uitgangspunt toen Activia en DSV vorig jaar de handen ineen sloegen voor de organisatie van het Pinkstertoernooi. DSV werd niet alleen de nieuwe gastheer van het toernooi, maar kreeg van Activia ook een bijzonder actieve rol toebedeeld: het inzetten van personeel tijdens de drie avonden Pinksterparty. De leden van Activia zorgen, zoals ieder jaar, voor de personele invulling tijdens het toernooi zelf.

“DSV krijgt van ons een vergoeding per geleverde dienst. Afgelopen toernooi hadden we zo’n 140 diensten van hen nodig, dit jaar ongeveer 160”, licht Theo Klaassen van het Pinkstertoernooibestuur toe. “En dat is voor ons natuurlijk mooi voor de clubkas”, vult Johan Sterke van DSV aan.

Sterke zorgt voor de indeling van de DSV-leden op de ‘vacaturelijst’ die hij van Activia krijgt. Klaassen: “We hebben ondermeer tappers, frisdrankschenkers, drankbevoorraders, parkeerwachters en mensen voor de garderobe nodig.”

Omdat het toernooi afgelopen jaar voor het eerst op sportpark De Laan werd georganiseerd, was het even zoeken naar de juiste inzet van personeel én de juiste indeling van de tent. Klaassen: “Zo bleek achteraf dat we te veel parkeerwachters rond hadden lopen en dat we eigenlijk nog wel wat meer tappunten in de tent konden gebruiken.”

Klaassen en Sterke zijn beide enorm te spreken over de goede samenwerking tussen de twee verenigingen en zijn tevreden over de personeelsorganisatie van vorig jaar. “DSV heeft het echt subliem geregeld, dat mag absoluut worden gezegd”, stelt Klaassen.

Sterke: “Het was voor ons als voetbalvereniging natuurlijk helemaal nieuw om zo’n evenement te ondersteunen. Maar toen ik vrijdagnacht na het concert van Rowwen Hèze naar huis liep – het begon alweer licht te worden want het was inmiddels half vijf – dacht ik: ‘Ja, we hebben het allemaal goed onder controle’.”

Het optreden van de Limburgers bleek de generale repetitie te zijn voor de rest van het Pinksterweekend. “Want zaterdag en zondag was de tent echt bomvol, dat was voor ons flink aanpoten”, blikt Sterke met een glimlach terug. “Maar onze leden vonden het echt leuk om te doen en we werden goed begeleid en geïnstrueerd door Anton van Haren, de coördinator van het horecagebeuren.”

Ook bij de voorbereiding en na afloop van het toernooi worden DSV-ers ingezet. “Het A1-team zorgt bijvoorbeeld voor het leggen en afbreken van de houten vloer onder de tent”, vertelt Klaassen. “De betrokkenheid vanuit DSV is echt overweldigend. Zo hebben Gerrit en Maria Verberk van de DSV-kantine de hele week voor de koffie gezorgd. Ongevraagd. Dat verdiende natuurlijk een grote bos bloemen!”

‘Het Pinkstertoernooi is en blijft een evenement met allure’

 

Sinds de jaren tachtig is hij jaarlijks op het gras van het Pinkstertoernooi te vinden. Niet als speler maar als teammanager, om te scouten en vooral om zijn uitgebreide volleybalnetwerk te onderhouden en uit te breiden. Wim Braun heeft het altijd naar zijn zin in Sint Anthonis.

Wim Braun 1Wim Braun is sinds twee jaar teammanager van het succesvolle Moerser SC dat dit seizoen is doorgedrongen tot de play-offs van de Duitse Bundesliga. Bij het ter perse gaan van deze krant is nog niet bekend wie de nieuwe kampioen van onze oosterburen is. “Maar we zitten in ieder geval bij de top vier en daarmee is onze doelstelling van dit jaar gehaald”, stelt Braun. Vorig jaar nam de ploeg van Braun de titel ‘Open Nederlands Kampioen Op Gras’ vanuit Sint Anthonis mee de grens over.

De volleyballiefhebber uit Weert, met zijn typische Limburgse accent, is als teammanager ondermeer verantwoordelijk voor de begeleiding van de selectie en de werving van nieuwe spelers. Ook oud-international Guido Görtzen en landgenoten Joram Maan en Renzo verschuren heeft Braun bij dit team onder zijn hoede.

Voor zijn overstap naar Duitsland was Braun drie jaar teammanager in het Belgische Tongeren en daarvoor is hij jarenlang verbonden geweest aan VC Weert. “Ik ben met het vrouwenteam van VC Weert in de jaren tachtig voor het eerst naar het Pinkstertoernooi gekomen. We speelden toen samen met Activia in de tweede divisie. Vanaf die tijd kom ik ieder jaar naar Sint Anthonis.”

Braun betitelt het Pinkstertoernooi als hét toernooi om de Nederlandse en Europese top in actie te zien. “En dan heb ik het vooral over de jaren tachtig en negentig. Helaas is het niveau de laatste jaren niet meer zo hoog als weleer, maar door het binnenhalen van de City Beach Tour hebben ze nu een perfect alternatief. Daardoor blijft het Pinkstertoernooi een evenement met allure.”

Vooral in de jaren negentig, toen Weert met het vrouwenteam doorstoomde naar de eredivisie, was het Pinkstertoernooi de perfecte gelegenheid voor Braun om talent te scouten en vooral ook buitenlandse contacten op te doen. “Ook als we zelf niet deelnamen met een team, kwam ik naar het Pinkstertoernooi om mijn netwerk te onderhouden en verder uit te breiden.”

Als hem wordt gevraagd naar de mooiste ervaring die hij de afgelopen decennia tijdens het Pinkstertoernooi heeft opgedaan, komt hij direct met het vrouwenteam van Boekarest op de proppen. “Dat vond ik begin jaren

negentig een van de beste teams van Europa. Schitterend om naar te kijken.” Ook de vrouwenploeg van Aurora Riga uit Letland, dat in dezelfde periode driemaal het Sinttunnisse grastoernooi won, staat hoog op Brauns favorietenlijstje.

De Limburger weet als geen ander dat het voor de organisatie van het Pinkstertoernooi steeds moeilijker wordt topteams naar Sint Anthonis te halen. Als extra steun in de rug raadpleegt Braun daarom zijn netwerk in België en Duitsland om meer gerenommeerde teams naar het toernooi te krijgen. “Maar dat valt zeker niet mee. De meeste professionele teams hebben veel buitenlandse spelers en speelsters in de selectie. Die hebben direct na de competitie verplichtingen met het nationaal team of ze gaan terug naar hun thuisland.”

Braun heeft zelf bij Moers liefst acht nationaliteiten in één ploeg en dat maakt deelname aan het Pinkstertoernooi dit jaar onzeker. “Ik weet altijd pas op het laatste moment of ik een team, al dan niet met geleende spelers, bij elkaar kan krijgen. Gelukkig kunnen we altijd nog op het laatste moment in het programma worden ingepast.”

‘De manier van fluiten is veranderd op het Pinkstertoernooi’

 

Meer dan drie decennia lang heeft Joep van Iersel uit Goirle het scheidsrechtersfluitje gehanteerd op het Pinkstertoernooi. Nu hij 55 is geworden, heeft hij een punt achter zijn internationale loopbaan als scheidsrechter gezet en richt hij zich op het beachvolleyball.

Joep van Iersel 1We schrijven het jaar 1968 als Joep van Iersel als vijftienjarige puber voor het eerst naar Sint Anthonis komt. “Ik speelde toen in een jeugdteam van Willem II en onze mannenploeg deed mee aan het Pinkstertoernooi. Ik ging met een aantal van mijn teamgenoten met de ‘grote jongens’ mee. Want kamperen, dat vonden we fantastisch!” Van Iersel kan het zich allemaal nog levendig voor de geest halen. En ook dat hij in 1974 voor het eerst de scheidsrechtersstoel op het Sinttunnisse grastoernooi beklom. “Ik was toen 21 en mocht op nationaal niveau gaan fluiten. Sindsdien ben ik er bijna elk jaar bij geweest.”

Doordat het niveau van de deelnemende teams in de loop der jaren iets lager is geworden, is ook de rol van de scheidsrechter op het Pinkstertoernooi veranderd, zo heeft Van Iersel ervaren. “Vroeger was het niveau zo ontzettend hoog dat het echt een eer was op het Pinkstertoernooi te mogen fluiten. Dat waren ook altijd hele pittige wedstrijden. Ik floot hier net zo streng als in de zaal, want de teams kwamen hier niet alleen voor de gezelligheid, maar vooral ook voor de titel.”

De laatste jaren merkte Van Iersel dat hij juist steeds meer tussen de spelers kwam te staan, ook al zat hij nog altijd op de hoge stoel. “Het ging er steeds meer om dat we met z’n allen een leuke en mooie wedstrijd speelden. Echt ingrijpen hoefde ik alleen nog maar op de lastige momenten, als de spelers er zelf niet uitkwamen.”

De charme van het toernooi zit hem voor Van Iersel vooral in de ontmoetingen met zijn collega’s. “Het Pinkstertoernooi is voor scheidsrechters eigenlijk een soort reünie. We worden altijd met z’n allen ontvangen bij Oele Tôn’s en eten hier ook gezamenlijk. Het Pinkstertoernooi is voor ons een leuke en informele afsluiting van het volleybalseizoen.”

Sinds enkele jaren richt Van Iersel zich naast het fluiten ook op een andere tak van sport binnen de volleybalwereld: het beachvolleyball. Hij zorgt bij de NeVoBo ondermeer voor de speelschema’s van de eredivisie en eerste divisie en is supervisor van de Nederlandse beachvolleyballcompetitie. In 2006 heeft hij ook diverse wedstrijden beachvolleyball gefloten, ondermeer bij het Pinkstertoernooi. “Maar daar ben ik weer mee gestopt. De manier van fluiten ten opzichte van een zaalwedstrijd is zó anders, dat viel gewoon niet te combineren.”

De liefde voor het beachvolleyball is bij de Brabander vooral ontstaan dankzij zijn talentvolle dochter Marleen. Zij won vorig jaar samen met Marloes Wesselink glansrijk het eredivisie beachtoernooi in Sint Anthonis.

Ook op Europees niveau is Van Iersel vanaf dit seizoen actief in het beachvolleyballcircuit. “Ik ben lid geworden van de Europese Bond en beoordeel en begeleid scheidsrechters bij de Europese toernooien. Dit houdt ondermeer in dat ik bepaal wie welke wedstrijd fluit en zorg dat alles op rolletjes loopt. Ook het instrueren van bijvoorbeeld de lijnrechters hoort daarbij.”

Omdat met Pinksteren een Europees toernooi in Oostenrijk wordt gespeeld, kan Van Iersel dit jaar niet naar Sint Anthonis komen. “Dat vind ik zeker jammer, maar wellicht ben ik er volgend jaar wel weer bij.”

Eredivisievolleybalster Elles Leferink heeft het er regelmatig over met haar teamgenoten van Plantina Longa: het roemruchte Pinkstertoernooi in het zuiden des lands. En dan komt niet alleen het volleybaltoernooi zelf ter sprake, maar vooral de feesten die voor het Lichtenvoordse team vaak tot in de vroege uurtjes doorgaan.

leferinkDe 29-jarige Elles Leferink speelt al jarenlang topvolleybal, maar hoorde gek genoeg twee jaar geleden pas voor het eerst van het Sint-Tunnisse grastoernooi. “Ik heb nu net het derde seizoen bij Longa erop zitten. Daar is het Pinkstertoernooi zondermeer een bekend evenement, waar elk jaar aan wordt deelgenomen. Het is min of meer een traditie om er aan mee te doen en ook door het jaar heen wordt er regelmatig over gesproken. Ik ben nu twee keer geweest met mijn team en ik vind het echt een ontzettend leuk en gezellig weekend.” Voordat Leferink bij de Lichtenvoordse eredivisionist terecht kwam, heeft ze vier jaar bij het Duitse Ulm gespeeld en dáárvoor twee jaar in Italië. Ook maakte ze tot vorig jaar, met tussenpozen, deel uit van de Nederlandse selectie.

Ook dit jaar is het vrouwenteam van Longa weer present bij de ‘Nederlandse Kampioenschappen Volleybal op Gras’. “Als het er even in zit, kom ik ook weer naar Sint Anthonis, maar ik moet nog even afwachten of het in mijn planning past,” aldus Leferink. De eerste keer dat de talentvolle aanvalster naar het Pinkstertoernooi kwam, nu twee jaar geleden, was ze behoorlijk onder de indruk. “Er heerst zo’n ongedwongen sfeer. Het is lekker losjes allemaal en dat ik vond ik echt bijzonder om mee te maken. Het is vooral ook leuk om met zoveel volleybalmensen uit binnen- en buitenland samen te zijn.”

Leferink is Tukker in hart en nieren, maar voelt zich ook kiplekker temidden van de Brabantse gezelligheid. “Ik vind de feestjes in de sporthal ontzettend gezellig. Dat je dan de volgende dag weleens met een kater in het veld staat, dat hoort er gewoon bij. Dat neem ik dan maar voor lief.”

Toch komt Longa niet alleen voor het feesten, maar ook om te presteren. Het Achterhoekse team draait al jarenlang mee in de top van het Pinkstertoernooi en schreef het in 2004 zelfs op haar naam. Vorig jaar moesten de Lichtenvoordsen het in de Sinttunnisse finale afleggen tegen het Wit-Russische Belbusinessbank. “We gaan absoluut voor de winst als we in het veld staan,” stelt de fanatieke Leferink.

Het volleyballen op gras vindt de Achterhoekse ‘wel wat hebben’. “Het is natuurlijk heel anders als in de zaal. Niet alleen qua spel, maar ook wat betreft de sfeer. Lekker in de zon met z’n allen volleyballen, dat vind ik echt geweldig.” Uiteraard is ook Leferink, net als het gros van de volleyballers, wat alerter als het gaat om de natuurlijke ondergrond. “Spelen op gras is wat blessuregevoeliger. Daar waarschuwen onze manager en de trainer ons ook voor. Ik houd absoluut rekening met de niet altijd vlakke ondergrond. Je zult me dan ook regelmatig naar een teamgenote horen roepen: ‘kijk uit voor dat polletje!’”

Voor de nachten strijkt Leferink samen met haar team neer op een camping in de omgeving. “Ik ben eerlijk gezegd niet zo’n campingganger. Als ik zelf op vakantie ga, kies ik eigenlijk nooit voor de tent. Maar ach, het hoort bij het Pinkstertoernooi en zo met z’n allen vind ik het hartstikke gezellig.”

‘Volleyballen op gras? Dat kennen ze in Italië niet’

 

Twee jaar geleden was ze nog met Longa van de partij op het Pinkstertoernooi; dit jaar reist ze met haar Italiaanse club De Mitri Urbino af naar Sint Anthonis. De Friese Titia Sustring komt met haar team niet alleen om te volleyballen maar vooral ook voor de sfeer en het feest.

Titia Sustring 1De 28-jarige Titia Sustring speelt dit seizoen voor het eerst in Italië. Ze begon de competitie bij Imola dat in de A1 speelt, maar deed halverwege het seizoen een stapje terug naar het A2-team van De Mitri Urbino. “Imola had financiële problemen en bovendien stond ik hier niet in de basis. Toen ik werd gevraagd door Urbino, heb ik meteen besloten op het aanbod in te gaan.” Voor haar Italiaanse avontuur speelde Sustring twee jaren bij eredivisionist Longa uit Lichtenvoorde. Ook heeft ze enkele jaren in Spanje en België gevolleybald.

De uit Sneek afkomstige Sustring kent het Pinkstertoernooi vooral door haar tijd bij Longa. “Twee jaar geleden hebben we aan het toernooi meegedaan. Vorig jaar niet, maar toen zijn we wel met een deel van het team naar Sint Anthonis gekomen om te feesten”, lacht ze. De passer/loper in Italiaanse dienst typeert het Sinttunnisse grastoernooi als ‘vooral heel erg gezellig’: “Zeker als het mooi weer is. Lekker in het zonnetje volleyballen en veel bekenden ontmoeten. Eigenlijk is het ook een soort reünie.”

De ploeg van Sustring werd door een clubgenoot gewezen op het Pinkstertoernooi. “Of dat niet iets voor ons was. ‘Ja natuurlijk, hartstikke leuk’, dacht ik toen meteen. Mijn ploeggenoten kenden het toernooi niet, maar we hebben op de website foto’s van voorgaande jaren gekeken en ze zagen het wel zitten om naar Sint Anthonis te komen. En dan plakken we er natuurlijk ook meteen een dagje Amsterdam aan vast.”

Het volleyballen op gras is voor de meeste Italianen een compleet onbekend fenomeen. “Nee, dat kennen ze hier echt niet. Mijn teamgenoten zijn dus ook heel erg benieuwd hoe het Pinkstertoernooi zal zijn. Niet alleen het volleyballen zelf: ook het evenement er omheen. We gaan ook lekker feesten met z’n allen en dan zien we wel hoe we de volgende dag weer in het veld staan. Maar natuurlijk gaan we dan wel weer vol voor de winst.”

Sustring zelf vindt het bij voorbaat al leuk om te volleyballen op gras. “Het is heel anders dan in de zaal. En dan bedoel ik vooral de sfeer van zo’n toernooi. Zo lekker ongedwongen. Het nadeel van een buitentoernooi is natuurlijk dat je wel afhankelijk bent van het weer. Als het regent is volleyballen op gras linke soep, maar gelukkig is het weer met Pinksteren vaak goed.”